اما، آرزوی «گالیله» با او نرفت

درگذشت استاد «حمید سمندریان»، پدرِ تئاتر ایران، بر تمامی اهالی تئاتر تسلیت باد. فردی که جهان تئاتر، تئاتر این مرز و بوم را با نام او و استاد بهرام بیضایی می­‌شناخت.

حمید سمندریان، که از بزرگانِ تئاتر، نه در ایران، که در آسیا بود و شاگردی ادوارد مارکس در آلمان را در کارنامه­‌ی آموزشی خود می­‌دید، تنها چهار بار توانست در سی سال اخیر، صحنه­‌ی تئاتر را با کارگردانی­‌های وزینِ خود، لمس کند. ازدواج آقای‌        می­سی­‌سی­پی، دایره­­‌ی گچی قفقازی، بازی­ استریندبرگ و ملاقات بانوی سالخورده، چهار اثری بود که ایشان توانستند بر روی صحنه برند و این در حالی است که استاد، همیشه، آرزوی بردن گالیله بر صحنه را در دل نگه داشتند، آنقدر که، دیر شد. کاری که ما نسل حاضر باید انجام دهیم.

بدون شک، ایشان، افتخار این مرز و بوم هستند و خواهند بود.

می­‌دانیم و مطمئن خواهیم بود، که نامِ استاد حمید سمندریان، همیشه بر سرِ زبان‌هایمان است و خواهد بود و راه این بزرگ­مردِ عرصه­ هنر، بزرگ­راه‌ی برای ادامه­‌ی ما، صحنه دوستان.

 

از طرف گروه نمایشی «لال»